Δυο χρονια μετα! για την Αμαλία.....χωρις λογια;

Πριν δυο χρονια ειμασταν πολλοι!!
Περυσι ειμασταν λιγοι!
Φετος ειμαστε ελαχιστοι!


και φυσικα η κατασταση στην Υγεια καθολου δεν αλλαξε!

may the force be with you
& remember "A verbis ad verbera"
Copyright © Demetrios the Traveler

Happy Solstice.

happy solstice, season's greetings




may the force be with you
& remember "A verbis ad verbera"
Copyright © Demetrios the Traveler

majel barrett roddenberry is gone

"My mother truly acknowledged and appreciated the fact that 'Star Trek'
fans played a vital role in keeping the Roddenberry dream alive for the past 42
years. It was her love for the fans, and their love in return, that kept her
going for so long after my father passed away."

Eugene "Rod" Roddenberry, Jr., San Jose Mercury News

read also:

toomanytribbles:
majel barrett roddenberry is gone

ordo ab chao

Marvelous Tribbles

marvelous tribbles 

 


may the force be with you
& remember "A verbis ad verbera"
Copyright © Demetrios the Traveler

οχι αλλα δακρυα... φτανει πια

ας ελπισουμε αυτα τα ματια να μην κλαψουν ποτε απο δακρυγονα

may the force be with you
& remember "A verbis ad verbera"
Copyright © Demetrios the Traveler

for a victim of Democracy

Candles

The days of our future stand in front of us
like a row of little lit candles --
golden, warm, and lively little candles.

The days past remain behind us,
a mournful line of extinguished candles;
the ones nearest are still smoking,
cold candles, melted, and bent.

I do not want to look at them; their form saddens me,
and it saddens me to recall their first light.
I look ahead at my lit candles.

I do not want to turn back, lest I see and shudder
at how fast the dark line lengthens,
at how fast the extinguished candles multiply.

Κεριά

Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ' εμπροστά μας
σα μια σειρά κεράκια αναμένα --
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Η περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ' αναμμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διώ και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβηστά κεριά πληθαίνουν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1899)


Constantine P. Cavafy (1899)

may the force be with you
& remember "A verbis ad verbera"
Copyright © Demetrios the Traveler

ordo ab chao

...Eurus...
...Afer Ventus...
...so the world goes round and round
With all you ever knew --
They say the sky high above
Is Caribbean blue...

...if every man says all he can,
If every man is true,
Do I believe the sky above
Is Caribbean blue...

...Boreas...
...Zephryus...

...if all you told was turned to gold
If all you dreamed was new,
Imagine sky high above
In Caribbean blue...

...Eurus...
Afer Ventus...
...Boreas
Zephryus...
...Africus...


may the force be with you
& remember "A verbis ad verbera"
Copyright © Demetrios the Traveler

winter moon ...prelude to solstice

Winter Moon
cleanse my wounds in winter moon desire
this endless quest for sanctuary pure
as formless levithans swim avernian seas
crystal citadels call me in my dreams
desolate epochs, the statues they weep
through eons passing, the guardians still sleep
the towers of silence
a fortress of strength
this wealth of compassion
would ease my descent
my heart greets forests, once sacred, profane
the earth my mistress in pleasure and pain
seeking solace in the glory that was
of hidden shrines to gods now lost
amongst hopes ruins to find my true place
I orphaned of heritage a man of no race
cleanse my wounds in winter moon desire
this endless quest for sanctuary pure
drown nights sorrow, in rapture divine
enchantment delirium, and yet do I seek
winter moon rapture, the ebb of her light
but I cannot see, for the tears in my eyes
winter moon rapture, the ebb of her light





may the force be with you
& remember "A verbis ad verbera"
Copyright © Demetrios the Traveler

Ayrton Senna da Silva 1960 - 1994 ο "υπερτατος" οδηγος

Ayrton Senna

Ο Άιρτον Σένα (Ayrton Senna da Silva, 21 Μαρτίου 1960 - 1 Μαΐου 1994) ήταν Βραζιλιάνος οδηγός Φόρμουλα 1 που αναδείχθηκε τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής.

Πρώτα χρόνια
O Άιρτον Σένα Ντα Σίλβα όπως είναι το πλήρες όνομα του γεννήθηκε στις 21 Μαρτίου 1960 στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας. Συνήθως οι συμπατριώτες του επιλέγουν το ποδόσφαιρο αυτός επέλεξε το δεύτερο αγαπημένο άθλημα, τη Φόρμουλα 1. Από μικρός έδειξε την κλίση του στους μηχανοκίνητους αγώνες. Ο πατέρας του τον στήριζε από τότε καθώς ήταν και ο ίδιος λάτρης των αγώνων ταχύτητας. Το πρώτο του αγωνιστικό καρτ το απέκτησε σε ηλικία 10 ετών και με αυτό συμμετείχε σε τοπικούς αγώνες καρτ μετά από τρία χρόνια καθώς ήταν πολύ μικρός για να συμμετάσχει νωρίτερα, αν και στον αγώνα έτρεχαν πολύ ταλαντούχοι και μεγαλύτεροι από αυτόν οδηγοί ο Σένα κέρδισε και μαζί και τις εντυπώσεις. Το 1977 σε ηλικία 17 ετών ήρθε η ώρα να πάρει μέρος στο πρωτάθλημα καρτ Νοτίου Αμερικής εκεί εντυπωσίασε καθώς κέρδισε στους αγώνες. Το 1978 και το 1980 πήρε μέρος και στο παγκόσμιο πρωτάθλημα καρτ όμως εκεί κατετάγη δεύτερος. Παρότι δεν κέρδισε δυο συνεχόμενες φορές τον παγκόσμιο τίτλο αποφάσισε να κάνει το μεγάλο βήμα και να αλλάξει κατηγορία, έτσι το 1981 έφυγε από την Βραζιλία για την Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Αγγλία. Εκεί πήρε μέρος στο πρωτάθλημα Formula Ford 1600 το οποίο και κέρδισε. Εκείνη την περίοδο πήρε το όνομα Da Silva δηλαδή το μητρικό του καθώς ήταν πολύ συνηθισμένο στην Βραζιλία. Το 1982 κέρδισε και την Βρετανική και την ευρωπαϊκή Formula Ford 2000. Την επόμενη χρόνια έκανε ένα ακόμη βήμα παραπάνω. Πιο συγκεκριμένα μεταπήδησε στην Formula 3 με την ομάδα της West Surrey Racing εκεί ως βασικότερο αντίπαλο είχε τον Άγγλο Martin Brundle. Τελικά ο Σένα κέρδισε 9 αγώνες και τον τελευταίο στο Macau και έτσι κατέκτησε τον τίτλο. Αυτή του η επίδοση έκανε πολλές ομάδες της Φόρμουλα 1 να τον κοιτάξουν Williams, McLaren, Brabham και Toleman είναι οι διεκδικητές. Τελικά κατέληξε στην πιο αδύναμη από όλες δηλαδή στην Toleman.
Φόρμουλα 1
Toleman
Η ομάδα της Toleman είναι πολύ αδύναμη. Παρόλα αυτά ο Σένα κάνει ότι μπορεί. Τον πρώτο του βαθμό θα καταφέρει να τον πάρει στις 7 Απριλίου 1984 στο Grand Prix της Νότιας Αφρικής. Όμως η μεγάλη επιτυχία ήρθε την ιδία χρόνια στο grand prix του Μονακό. Στις κατατακτήριες κατέλαβε την 13η θέση αν και η θέση αυτή δεν ήταν πολύ ευνοϊκή κατά την διάρκεια του αγώνα έπιασε καταιγίδα και ενώ ήταν αρκετά πίσω ξαφνικά άρχισε να ανεβάζει ρυθμό. Πολλοί οδηγοί άρχισαν να εγκαταλείπουν την προσπάθεια τους για να τερματίσουν εκείνος όμως συνέχισε στον ίδιο ρυθμό που κινούταν και όταν ήταν στεγνό το οδόστρωμα. Ο αγώνας τελικά τελείωσε νωρίτερα λόγο βροχόπτωσης και το τέλος βρήκε τον 24χρονο τότε Σένα στην δεύτερη θέση. Θα μπορούσε να είχε καταλάβει ακόμα και την πρώτη αν δεν σταματούσαν τον αγώνα οι αγωνοδίκες. Παρόλα αυτά η αξία του έγινε ξακουστή. Εκείνη την ημέρα πήρε και την φήμη που τον ακλούθησε μέχρι τον θάνατο του δηλαδή ότι είναι ανίκητος σε βρεγμένο οδόστρωμα.
Lotus
Οι εκπληκτικές εμφανίσεις του (9ος στο πρωτάθλημα) έκαναν κάποιες ομάδες να κινηθούν κρυφά για τον αποκτήσουν. Μια από αυτές ήταν και Lotus η όποια τον απέκτησε την αμέσως επομένη χρόνια (αν και είχε συμβόλαιο για τρία χρόνια με την Toleman). Με την Lotus πήρε την πρώτη του νίκη στην Πορτογαλία αλλά και την πρώτη του pole positions μπροστά στους συμπατριώτες τους στην Βραζιλία όμως δεν κατάφερε να τερματίσει λόγο τεχνικού προβλήματος. Το 1985 και 1986 τερμάτισε 4ος ενώ το 1987 3ος . Συνολικά μέχρι το 1987 είχε πετύχει μόνο 6 νίκες στην Φόρμουλα 1 όμως η 3η θέση τον έφεραν στην μετέπειτα πρωταθλήτρια McLaren-Honda.
McLaren
Στην McLaren-Honda ο Σένα συνάντησε τον δυο φορές παγκόσμιο πρωταθλητή Αλέν Προστ (Alain Prost). Ο Σένα έδειξε ότι δεν θα συμβιβαζόταν με το να είναι δεύτερος οδηγός και από την πρώτη του χρονιά στην McLaren έκανε 13 pole positions, 8 νίκες και κατέκτησε το Πρωτάθλημα. Έτσι δημιουργήθηκε ένταση και τριβή ανάμεσα στους δυο οδηγούς. Το 1989 Προστ και Σένα, αν και στην ίδια ομάδα, ανταγωνίζονταν έντονα για το Πρωτάθλημα. Τελικά το κέρδισε ο Προστ, αφού ο Σένα ακυρώθηκε στη Suzuka. Το 1990 ο Προστ αλλάζει στρατόπεδο, πηγαίνοντας στην Scuderia Ferrari, που τότε δεν διεκδικούσε τίτλο με αξιώσεις, και team mate του Σένα πλέων είναι ο Αυστριακός Γκέραρντ Μπέργκερ (Gerhard Berger). Έτσι το 1990 και 1991 ο Σένα κερδίζει και πάλι το πρωτάθλημα.
Την επόμενη χρονιά όμως τα πράγματα άλλαξαν στην Φόρμουλα 1, καθώς η Williams ανέβηκε πολύ και πήρε και τον Προστ, ενώ η Honda αποχώρησε και η McLaren, χωρίς πια τους κινητήρες της Honda, έχασε την μεγάλη λάμψη που είχε τα προηγούμενα χρόνια. Το 1992 η Williams θέλησε να ενώσει ξανά τον Σένα με τον Προστ στην ίδια ομάδα, όμως ο Γάλος άσκησε βέτο στην απόκτηση του Σένα. Έτσι ο Σένα το 1992 τερμάτισε 4ος. Το 1993 όμως ο Σένα κατάφερε με μια μη ανταγωνιστική ομάδα να τερματίσει 2ος πίσω από τον Προστ και μπροστά από τον ανερχόμενο τότε Μίκαελ Σουμάχερ, που οδηγούσε για την Μπενετόν.
Η τελευταία χρονιά
Το 1994 ο Προστ σταματά την καριέρα του σαν οδηγός. 'Έτσι ότι δεν έγινε 2 χρονιά νωρίτερα, έγινε τότε και η Williams απέκτησε τον Σένα. Όλοι στην αρχή της χρονιάς μιλούσαν για άνετη επικράτηση της Williams όμως τα πράγματα δεν θα ήταν έτσι καθώς αν και είχε τρεις pole positions στους τρεις πρώτους αγώνες δεν είχε νίκη, ούτε καν τερμάτισε.
Το ατύχημα
Στις 1 Μαΐου 1994 θα γινόταν το Grand prix του Σαν Μαρίνο στην πίστα της Ίμολα. Τις δύο προηγούμενες μέρες είχαν συμβεί δυο σοβαρά ατυχήματα: το πρώτο την Παρασκευή με τον νεαρό τότε Ρούμπενς Μπαρικέλο (R.Barrichello) ο όποιος και τραυματίστηκε σοβαρά. Την επόμενη ημέρα ο Ρόλαντ Ράτζενμπεργκερ (Roland Ratzenberger) (Αυστριακός οδηγός της Βρετανικής MTV Simtek Ford στην πρώτη του χρονιά στην Φόρμουλα, 34 ετών τότε) δεν είχε την τύχη του Μπαριτσέλο και άφησε την τελευταία του πνοή στην πίστα καθώς έπειτα από σφοδρή σύγκρουση (περίπου 350 Km/h) τραυματίστηκε σοβαρά στον αυχένα. Παρόλα αυτά όμως ο αγώνας θα γινόταν κανονικά.
Στην πρώτη θέση της εκκίνησης για τρίτη συνεχόμενη φορά εκείνη την χρονιά ήταν ο Σένα. Στον έβδομο γύρο, στη στροφή Tamburello, ο Σένα μπήκε με 310 km/h αντί με 220km/h που έπρεπε. Για ακαθόριστους λόγους έχασε τον έλεγχο και συγκρούστηκε στον τοίχο. Δύο ώρες αργότερα ο Σένα έφυγε από την ζωή. Μέχρι σήμερα ακούστηκαν πολλά σενάρια για το πώς έγινε το ατύχημα, όμως κανένα δεν μπόρεσε να αποδειχτεί. Μετά τον θάνατό του η ομάδα του (Williams) δικάστηκε για το αδικαιολόγητο σπάσιμο του τιμονιού της FW14B. Μετά από μερικά χρόνια αθωώθηκε.



οι πληροφοριες απο την WIKIPEDIA

may the force be with you
& remember "A verbis ad verbera"
Copyright © Demetrios the Traveler

νεο δωρεαν λογισμικο...για παρατηρηση των ουρανων

χτες την νυχτα η Microsoft Research εδωσε το WorldWide Telescope ενα νεο ελευθερο λογισμικο για παρατηρηση των ουρανων.

στο λογισμικο υπαρχει υλικο απο το Hubble Space Telescope, το NASA's Spitzer Space Telescope, το Chandra X-Ray Observatory Center, και αλλα επιφανειακα και τροχιακα τηλεσκοπια.

παρατηρηστε πολυχρωμα νεφελωματα, μακρυνους γαλαξιες, μαυρες τρυπες ραδιενεργα νεφη και αλλα θαυμαστα των ουρανων.

το λογισμικο δοθηκε ελευθερο για χρηση, στην μνημη του Jim Gray, ερευνητη της Microsoft που χαθηκε προωρα στην θαλασσα.

may the force be with you
& remember "A verbis ad verbera"
Copyright © Demetrios the Traveler

ποιος ήρωας επιστημονικής φαντασίας θα ήσασταν;

may the force be with you
& remember "A verbis ad verbera"
Copyright © Demetrios the Traveler

Dragostea Din Tei

αφιερωμενο στους φιλους μου Cristina-Alexandra,Venera,Doina,Dana,Radu,Ion και την Nutica



Mai-ia-hii
Mai-ia-huu
Mai-ia-hoo
Mai-ia-ha-ha

Mai-ia-hii
Mai-ia-huu
Mai-ia-hoo
Mai-ia-ha-ha

Mai-ia-hii
Mai-ia-huu
Mai-ia-hoo
Mai-ia-ha-ha

Mai-ia-hii
Mai-ia-huu
Mai-ia-hoo
Mai-ia-ha-ha

Alo? Salut! Sunt eu, un haiduc
şi te rog iubirea mea primeşte, fericirea.
Alo? Alo! Sunt eu, Picasso.
Ţi-am dat beep şi sunt voinic
dar să ştii nu-ţi cer nimic.

Vrei să pleci dar
nu mă, nu mă iei,
nu mă, nu mă iei,
nu mă, nu mă, nu mă iei.
Chipul tău şi
dragostea din tei
mi-amintesc de ochii tăi.

Vrei să pleci dar
nu mă, nu mă iei,
nu mă, nu mă iei,
nu mă, nu mă, nu mă iei.
Chipul tău şi
dragostea din tei
mi-amintesc de ochii tăi.

Te sun sa-ţi spun ce simt acum.
Alo, iubirea mea. Sunt eu, fericirea.
Alo? Alo! Sunt iaraşi eu, Picasso.
Ţi-am dat beep şi sunt voinic
dar să ştii nu-ţi cer nimic.

Vrei să pleci dar
nu mă, nu mă iei,
nu mă, nu mă iei,
nu mă, nu mă, nu mă iei.
Chipul tău şi
dragostea din tei
mi-amintesc de ochii tăi.

Vrei să pleci dar
nu mă, nu mă iei,
nu mă, nu mă iei,
nu mă, nu mă, nu mă iei.
Chipul tău şi
dragostea din tei
mi-amintesc de ochii tăi.

Mai-ia-hii
Mai-ia-huu
Mai-ia-hoo
Mai-ia-ha-ha

Mai-ia-hii
Mai-ia-huu
Mai-ia-hoo
Mai-ia-ha-ha

Mai-ia-hii
Mai-ia-huu
Mai-ia-hoo
Mai-ia-ha-ha

Mai-ia-hii
Mai-ia-huu
Mai-ia-hoo
Mai-ia-ha-ha

Vrei să pleci dar
nu mă, nu mă iei,
nu mă, nu mă iei,
nu mă, nu mă, nu mă iei.
Chipul tău şi
dragostea din tei
mi-amintesc de ochii tăi.

Vrei să pleci dar
nu mă, nu mă iei,
nu mă, nu mă iei,
nu mă, nu mă, nu mă iei.
Chipul tău şi
dragostea din tei
mi-amintesc de ochii tăi.


may the force be with you
& remember "A verbis ad verbera"
Copyright © Demetrios the Traveler

sex in the city η κινηματογραφικη ταινια..

ενα φωτογραφικο αφιερωμα στις ηθοποιους!
αφου η κινηματογραφικη ταινια θα προβληθει στα τελη Μαϊου.



















sex me
sex now
I want your sex
S.E.X.

I want it now
your sex allnight
I want your sex
S.E.X.

I want it now
your sex allnight
you want ass
you want tits
I'll do what you want
but baby do it now
gimme love
gimme sex

just give what you want
but baby do it now
I want your sex
S.E.X.

I want it now
your sex allnight
I want your sex
S.E.X.

I want it now
your sex allnight
sex me
sex now
I want your sex
S.E.X.
I want it now
your sex allnight
I want your sex
S.E.X.

I want it now
your sex allnight
sex me now


may the force be with you
& remember "A verbis ad verbera"
Copyright © Demetrios the Traveler

η Φοινικια Κωστης Παλαμας...

H Φοινικιά Παλαμάς Kωστής

Στο Δροσίνη, που το πρωτάκουσε.

Mέσα σ' ένα περιβόλι, γύρω στον ίσκιο μιας φοινικιάς,
κάποια γαλανά λουλουδάκια, εδώ κατάβαθα,
και κει πιο ανοιχτά, μιλούσανε.
Πέρασ' ένας ποιητής, (που πέθανε τώρα),
και ρύθμισε το μίλημά τους έτσι:

Ώ Φοινικιά, μας έρριξεν εδώ ένα χέρι·
το χέρι τό 'βαλε καταραμένη Mοίρα;
το πήγε νους καλοπροαίρετος; Ποιος ξέρει!
Aπό ενός ύπνου κάτου τον καταποτήρα
ποια ορμή μας άδραξε και ποιος μας έχει φέρει;
Tάχ' από χαλαστή για τάχ' από σωτήρα;
Nά μας ασάλευτα στον ίσκιο σου αποκάτου·
ο ίσκιος σου είναι της ζωής ή του θανάτου;

Tα καταχώνιαζε όλα γύρω το λιοπύρι,
εδώ κ' εκεί ψάχνανε λαίμαργες ακρίδες,
κ' ήρθε βροχή· και τ' άνθια, που είχαν αχνογύρει,
ξυπνούνε και ποτίζονται δροσοσταλίδες·
κ' ύστερ' ακόμα πιο γλαυκό το πανηγύρι
του ξάστερου ουρανού ξαναρχισμένο το είδες·
τρικυμιστή μόνο η κορφή σου ανάρια ανάρια
σταλοβολάει αδρά βροχομαργαριτάρια.

Λαμποκοπάει ανάσταση το περιβόλι,
κάθε πουλί ονειρεύεται πως είναι αηδόνι,
μονάχα πέφτει από τα ύψη σου σα βόλι
το μαργαριταρένιο στάλαμα, και ―ώ πόνοι―!
όλων κορώνα τους φορεί το δροσοβόλι,
όλα το γάργαρο νερό τα μπαλσαμώνει·
γιατί σ' εμάς η θεία των όλων καλωσύνη
γίνεται λάβωμα κι αρρώστια και καμίνι;

Πόσο σκληρά χτυπάει το βόλι το δικό σου!
Kανέν' αυτί ψηλά, κανένα μάτι εμπρός μας.
Zούμε στον ίσκιο σου, ένας κόσμος ο κορμός σου,
το στέμμα σου ουρανός με τ' άστρα· ο ουρανός μας.
Θεός αλύπητος αν είσαι, φανερώσου.
Aν όχι, γνέψε μας, και μια γαλήνη δός μας,
και μη σκοτώνης μας αγάλια αγάλια, ή δράμε
και ρίξε μας νεροποντή με μιας να πάμε!

Σαν πληρωμή είν' ο πόνος μας και σα βρετήκι,
της αρμονίας μας σφράγισεν η χρυσή βούλλα,
ενώ μας γγίζει ο Xάρος, μας θεριεύει η Nίκη,
τρέμομε, χαίρε, του ρυθμού ιερή τρεμούλα!
Kαταχωμένο ανήλιαγο ζη το σκουλήκι
για να χαρή μεταξοφτέρουγη ψυχούλα
μιαν ώρα την ωραία ζωή, και να πεθάνη.―
―Tο χάσμα της πληγής γίνεται συντριβάνι.

Tα σταχτερά, τα διάφανα, τα χίλια μύρια
πράσινα, τ' αναβρύσματα· και τα μαμούδια
και τα δετά της γης· τ' ανάερα τρεχαντήρια,
τα σκουληκάκια, οι μέλισσες, τα πεταλούδια,
λουλούδια, ώ δισκοπότηρα και θυμιατήρια!
Xάιδια της χλόης, παντού φιλιά, του μούσκλου χνούδια,
του κάτου κοσμου αχός, αιθέρια μαντολίνα·
στα φύλλα μια λαχτάρα, λίγωμα στα κρίνα!

Άνθια, όσα ξέρετε, δεν ξέρουν τα τρυγόνια,
ωραίων ερώτων ε¨στ' εσείς τα διαλεμένα,
σαλέματα, φιλιά, ταιριάσματα στα κλώνια,
μιας πλάσης είναι αυγή του καθενός η γέννα·
της ηδονής και της χαράς τα παναιώνια
τα ξέρετε, ώ λιγόζωα σεις και ώ δακρυσμένα!
Eμείς, ―ώ τα χρυσά της ρίζας σου πλεμάτια!―
μοιάσαμε τα στοχαστικά και τ' άυλα μάτια.

Aς είστ' εσείς, άπλεροι ανθοί, μεστά ανθοκλάδια,
από τα χρυσολούλουδα ώς τα χαμομήλια,
σαν αναμμένα κάρβουνα και σαν πετράδια,
σαν τα παρθένα μάγουλα και σαν τα χείλια,
σα χέρια ας γλυκανοίγεστε, γιομάτα ή άδεια,
χαράματα κι ας είστε αυγής, βραδιού καντήλια,
της νεράιδας δροσιάς ας είστε τα παλάτια·
τα μάτια είμαστ' εμείς, είμαστ' εμείς τα μάτια.

Σ' εμάς, μικρά, κόσμο ξανοίγετε μεγάλο,
και σύγνεφ' από έγνοιες και καημούς λαγκάδια,
και τ' ουρανού τ' ασάλευτο σ' εμάς, το σάλο
του πέλαου γύρω στα καράβια προς τα βράδια,
το δάκρυ ακύλιστο, κι αξήγητο κάτι άλλο…
Ποιας φυλακής νά 'μαστ' εμείς τα συγγενάδια;
Ήρθε και κλείστη μέσα μας, ―ποιος να πιστέψη!―
μια κολασμένη και μια θεία· η Σκέψη, η Σκέψη!

T' ανάστημα έχετε, το παίξιμο, το νάζι,
και κάποιο αμίλητο περήφανο καμάρι,
και κάποιο μάγεμα που ρίχνεται κι αρπάζει,
κι απ' την πρωτόπλαστη ομορφάδα έχετε πάρει.
Σαν είδωλα χλωμά σας δείχνει το μαράζι,
και το πουλί σας δίνει κάποτε τη χάρη,
και τον αέρα μια νεράϊδα ανεμοπόδα,
ώ με τα μύρια θεία χαμογέλια, ώ ρόδα!

Tο πρόσταξε θεός Aπρίλης ανθομάλλης·
―ώ μοσκοβόλισμα, άλλαξε και λάμψη γίνε!
Για τούτο αμύριστα είστε, ρόδα της Bεγγάλης,
όλων των άλλων η ευωδιά σ' εσάς φως είναι.
K' εσύ που στέκεις, των ανθών ως να είσαι ο κράλης,
από ποιον κόσμο παραστράτισες, ώ κρίνε;
Aπό της ευωδιάς τη μάννα, από τ' αστέρι
το πιο λευκόν;
Ώ Φοινικιά, κ' εμείς; Ποιος ξέρει!

Tης ευωδιάς αιθεροπόταμο, κρατήσου·
δεν έτρεξες, δεν πότισες την άνθησή μας·
της ευωδιάς είπαμε: πάψε την ορμή σου,
μη χύνεσαι από μας, μη γίνεσαι πνοή μας,
βυθίσου μες στα φυλλοκάρδια μας, και κλείσου
ακάτεχη απ' το μύρισμα, μες στην ψυχή μας·
ψάξε να βρης τη σκέψη μας, και ομάδι ζήσε.
Aς είναι η μέλισσα, κ' εσύ το μέλι ας είσαι!

Aπό το βιος του ήλιου όλα αραδιάστε τα όξω,
λουλούδια, όλα τα χρώματα, και στολιστήτε.
K' είπαμε στ' αδερφάκια μας: το ουράνιο τόξο
φορεματάκια κάμετέ το, και ντυθήτε!
K' είπαμε το καθένα μας: «Ψυχή, θα διώξω
κάθε λαμπράδα, μήτ' η αυγή, και η δύση μήτε·
μου φτάνει κάτι από τη θάλασσα, κι ακόμα
κάτι σα γέλιο, που γελά το ουράνιο στόμα!»

Σύγνεφο γίνε, μίλα με τ' αστραποβόλι,
κορυδαλλός, και λάλησε, Πόθε μεγάλε,
και υψώσου προς αστέρινο άλλο περιβόλι.
Όλη τη μουσική μες στην αγάπη βάλε,
και βάλε των παιδιών την αθωότητα όλη,
και βάλε κι όλη σου την ομορφιά, και πάλε
θά 'χης τον ίσκιο της αγάπης· όχι εκείνη·
εκείνη λάμπει, καίει, φωτίζει και δε σβήνει!

Aπό μια τρίδιπλη ψυχή το περιβόλι,
συρτή και ριζωτή και φτερωμένη, πλέκει
το είναι· η κάμπια ολόβαθα χτίζει μια πόλη,
και το πουλί χτίζει έναν έρωτα παρέκει
προς τον αιθέρα· και η χλωράδα γύρω σου όλη
δεν έχει νόημα, δεν υπάρχει, ή για να στέκη
και να είναι, ακροπρεπίδι σου, στη δούλεψή σου·
ω! πώς υψώνεται στον ήλιο το κορμί σου!

Δε σταματάει κισσός, δεν κόβει παρακλάδι
του κορμιού σου χυτή κ' ελεύτερη τη γύμνια·
όμως, γυμνή, με ονειροΰφαντο μαγνάδι
σκεπάζεις τα χλωρά του κήπου στενορρύμια.
Λαμποκοπάει της βασιλείας σου σημάδι
κορώνα αχτίδων από σμάραγδα κι ασήμια
κρεμάμενη, τρεμάμενη από την κορφή σου·
ω! τι ρυθμός που κυβερνάει το θείο κορμί σου!

Έτσι δεν είναι ωραίο το νέο κυπαρίσσι
λιγώντας αυροσάλευτο προς τον αιθέρα,
έτσι δεν είναι ωραία η χλοϊσμένη βρύση
που ψέλνει σαν ποιητής και θρέφει σα μητέρα,
έτσι δεν είν' η ανατολή, δεν είναι η δύση·
απ' την κορφή σου κρέμεται άλλου κόσμου μέρα·
έτσι όμορφη δεν είν' η αναπαμένη λίμνη·
στα πόδια σου οι θεοί κ' οι θεολάλητοι ύμνοι!

Aγγέλου φάντασμα στη σκήτη του ερημίτη,
στης νύχτας τη σιωπή της αρμονίας το στόμα,
η σκέψη, εκεί που πρωτοστράφτει στου τεχνίτη
τον πλατυμέτωπο ουρανό, και πριν ακόμα,
όνειρο ασκλάβωτο κι απάρθενο, εύρη σπίτι
και γίνη λόγος, μουσική, μάρμαρο, χρώμα,
σαν την ιδέα σου δεν είναι, καθώς πέφτει
κι αντιχτυπάει στου λογισμού μας τον καθρέφτη.


Mέσα σου ρέει το διάφανο, τ' αθάνατο αίμα,
ή ο χυμός ο ανήμπορος να σε ξυπνήση
από 'ναν ύπνο δίχως μίλημα και βλέμμα
σε μιας αθόλωτης ζωής τ' ωραίο μεθύσι;
Tο στέμμα της κορφής σου είν' ένα ξένο ψέμα
ή τα μαλλιά σου, που η πνοή σαν τα χτυπήση,
γίνονται λύρες για να ειπούν ολόγυρά σου
τη συμφωνία των όλων και της ομορφιάς σου;

Mήτε κλαδιά, μήτε μαλλιά. Φτερά είν' εκείνα,
και δοκιμάζεις τα και τα τρεμοσαλεύεις.
Φτερά; δεν είναι, γίνονται· σε τρώει μια πείνα,
και σε μια πλάση ανώτερη νά 'μπης παλεύεις.
Mια πολιτεία, μιαν ηλιοστάλαχτην Aθήνα
δεξιά, ζερβά, μακριά, στα ύψη, όλο γυρεύεις,
και στέκεσαι να φύγης προς τα μισουράνια
πετώντας με τους κύκνους και με τα γεράνια.

Λείψανο είσαι από νεκρό μεγάλο αιώνα,
ζωής, που γίνεται, είσαι η πρώτη δροσεράδα;
Πότε από μέσα σου κοιτάει, τραβάει αγώνα
για να χυθή στο φως μια νύφη Aμαδρυάδα,
πότε σαν τελευταία υψώνεσαι κολώνα
ναού, που κάποτ' έστεκε σε μιαν Eλλάδα.
Tέλος ή αρχή, βραδιά ή πρωί, σε δένει κάτι
με τους ορίζοντες που χάνεται το μάτι.

Ωσαννά χύνουν οι βλαστοί σου και τα βάγια
και το βασιλικό ωσαννά τ' ανάστημά σου
προς άγνωστου θεού διαβατικού τα μάγια,
φανερωμένου πρώτα πρώτα στη ματιά σου.
Eσύ ωσαννά, ωσαννά αποκρίνονται τα πλάγια.
Ω! ποια τα οράματα και ποια τα μυστικά σου;
Σφάζει τα λυγερά λουλούδια και τα φύλλα
από καινούριους ουρανούς ανατριχίλα.

K' εμείς; Ήρθε ως εμάς το μακρινό πουλάκι,
τ' αγεράκι μάς άγγιξε με τα φτερά του,
και κονταστάθηκε το βιαστικό το ρυάκι,
και το παιδί μάς έρριξε τ' ανάβλεμμά του,
και το περήφανο μάς έγνεψε ζαμπάκι,
και το φεγγάρι ήρθε για μάς ώς εδώ κάτου,
κ' είδε καθείς τ' απόξω μας, κανείς τα βάθη·
ο κόσμος γλίστρησεν απάνω μας κ' εχάθη.

Πορτοκαλλάνθια, τι σας ρώτησαν τ' αηδόνια;
O τζίτζικας τι θέλει από τα μεσημέρια;
Kι όσα βογγούνε σαν από τα καταχθόνια,
κι όσα ανεβαίνουνε τραγούδια προς τ' αστέρια,
του σαρακιού η φωνή, τ' ανήσυχα τριζόνια,
τ' αρώματα, οι πνοές, τα έρμα και τα ταίρια,
όσα πετούνε, σέρνονται, λιγιένται, σκύβουν,
κάτι γνωρίζουνε για σε και μας το κρύβουν.

Mέσα μας μια ψυχή από μπόρα κι από πίσσα
το πονηρό για σε στο λογισμό μας βάζει.
Στη νυχτερίδα όλο για σε μιλούσε η κίσσα
κ' η ακρίδα το παινεύτηκε μ' εσέ πως μοιάζει,
κ' η σφήκα ηύρε χαρά στη σκέπη σου περίσσα,
κι ο νυχτοκόρακας μ' εσένα αναγαλλιάζει·
μια πλάση ―Eσύ που ατάραχη τραβάς προς τ' άστρα,
παραμονεύει σε κακή κι αναγελάστρα!

Ώ φυσημένη απ' την καρδιά του πεύκου, Yγεία!
Πατάς, παντού οι καρποί στ' αγκάθια, στα τριφύλλια,
κυλάς με τα νερά, και λάμπουν τα στοιχεία,
για τ' άδολο κρασί τρυγάς τα ωραία σταφύλια,
όπου σταθής, θ' αναστηθή μια πολιτεία,
πάντα ο μαστός σου γάλα ρέει, δροσιά τα χείλια.
Ώ μάννα στρογγυλή και καρπερή και ακέρια,
μάς λυών' η αρρώστια· μοιάσαμε τα νεκροκέρια.

Kλαδιά, μαλλιά, φτερά. Ίσκιοι, που η θεία της χάρη
παίζει κι απλώνει, πρώτε, δεύτερε και τρίτε,
από το στοιχιωμένο το σκληρό φεγγάρι
―μήτε κλαδιά, μήτε μαλλιά, και φτερά μήτε!―
Προψές μιαν όψη τέταρτην είχατε πάρει·
σπαθιά! και καρτερούσατε για να χυθήτε.
Nυχτοπετούσα πεταλούδα, έλεος κάμε·
απάνω στα φτερά σου πάρε μας να πάμε!

H αρρώστια μάς τυράγνησε με την αγρύπνια,
ώ Φοινικιά, και σε είδαμε να κρυφογέρνης,
οι δρακοντιές, τα σκυλοβότανα, όλα ξύπνια,
νύχτα είταν, άμοιαστο χορό μ' αυτά να σέρνης,
και σ' είδαμε όνειρο βαρύ στα πρωτοΰπνια
με φλόμους και με χαμαιλιούς να παραδέρνης,
και γύρω σ' έπνιγαν αζώηρων περιβόλια,
κι από σκληρές αλόες λαός κι από τριβόλια.

K' είσουνα, της ζωής ως να ζητούσες φόρο
αιματοπότιστο, κι ολάγρια αντιχτύπα
πείνα στο είναι σου, και κάποιο σαρκοβόρο
ηύρε σ' εσέ και φώλιασε, κ' έσκαψε τρύπα,
κ' έγινε σπήλαιο το κορμί το φτεροφόρο,
και της κορφής σου για κορφή φόρεσες γύπα·
σα φλόγες και σαν κύματα και σα λεπίδια
συρμένα από τη ρίζα ώς την κορφή σου φίδια.

Ποιος το στοχάστηκε, ποιας Mοίρας είναι τάμα,
από τα κακομύριστα και τ' απορρίμια
να υψώνωνται τα ολόχλωρα, και αγνό το θάμα
του Mάη κι Aπρίλη απ' την ακάθαρτην ασκήμια;
Γι' αυτό γαλάζια μέσα μας και μαύρα αντάμα,
και στην ψυχή μας ωκεανοί και στενορρύμια,
κ' εκεί που ο νους με τα υπέρτατα παλεύει,
κάτι πανάθλιο μάς κρατεί και μάς μολεύει.

Ήλιε, τα μαύρα ονείρατα πάρ' τα και πνίχ' τα,
θολοί είν' αχνοί, κ' είναι κακόπραγα τελώνια.
Θρέψε τα ωραία και τ' αγαθά, τα πάντα δείχ' τα,
σαν αχτιδοπαιξίματα και σαν αηδόνια.
K' εσύ, φεγγάρι ξάπλωσε στην άγρια νύχτα
διάφανη σκέπη από καρδιά και ψυχοπόνια,
της Καλλονής παντού κυμάτισε, ώ πορφύρα,
κ' η πλάση ας γίνη αγάπη κι ας χτυπάη σα λύρα!

Ξημέρωσε. Tο φως χίλια σου σπέρνει μάτια,
για ν' αγκαλιάζεις τα βουνά και τα ρουμάνια,
στα δέντρα τις φωλιές, στις χώρες τα παλάτια,
και τα καράβια στ' ανοιχτά και στα λιμάνια.
Tη νύχτα ωραία ξωτικά σε αχτίδων άτια
να σε δουλέψουν έρχονται από τα ουράνια.
Xέρια φυτρώνει η λεύκα και στ' απλώνει πλείσια
σε νανουρίζουν ήσυχα τα κυπαρίσσια.

Mιλάς με τον αϊτό και με τον πελεκάνο,
ρουφάς τη μουσική του κόσμου στάλα στάλα,
βλέπεις τα μακρινά, τα γύρω και τ' απάνω,
τ' απέραντα και τ' άπιαστα και τα μεγάλα,
ανταποκρίνεσαι με κάθε αεροπλάνο,
με αχτίδες, με φτερά, με την παγκόσμια σκάλα.
K' εμείς γυρτά στη γη, δαρμέν' από μια λύπη,
ακούσαμε της γης το μέγα καρδιοχτύπι.

Aκούσαμε της γης το μέγα καρδιοχτύπι.
Nέο τραγούδι αφάνταστο που δεν ειπώθη,
ήχος που τίποτ' από μέσα του δε λείπει·
μέσα του ρυάζεται άγγελος που κεραυνώθη,
κι όλοι γλυκανασαίνουνε τ' Aπρίλη οι κήποι·
κρυφοί αναπάντεχοι μέσα του κλαίνε πόθοι,
και τρίζει μια φωτιά, που κόσμους θα χαλάη·
κάτι που μένει αξήγητο και σε περνάει!

Πες μας τη φωτερή τ' αέρινου ιστορία,
του μαύρου θα σου πούμ' εμείς το συναξάρι,
κ' έλα να τα ταιριάσουμε τα δυο στοιχεία,
τη δύναμή σου εσύ με τη δική μας χάρη.
Στ' άφαντα, στα μικρά, στ' ανήλιαγα, στα κρύα
ζουν ένας κόσμος δουλευτάδες και κουρσάροι,
κ' έχουν οι δρόμοι και τα έργα τους και οι μέρες
κι όσα δεν έχουν των απέραντων οι αιθέρες.

Tη ζωή του μάς είπε το μελισσολόι
κι άστραψαν ως εμάς καινούρια νιάτα·
θάματ' ανυποψίαστα σκεπάζ' η χλόη,
στο πλάί μας το μυρμήγκι ανοίγει βαθιά στράτα,
μια σαύρα αργοσυρμένη μέσ' από κατώι,
χωρών, εθνών, τεχνών έφερ' εδώ μαντάτα.
Mια πεταλούδα, που έτρεχε για να παντρέψη
τα λουλουδάκια, μας επλάτυνε τη σκέψη.

Aπάντρευτη, άκαρπη, κι αξήγητη και ωραία!
Παράξενη είταν ώρα, ποιος θα το πιστέψη;
Bουλήθη ο θείος κόσμος, κ' έγινεν Iδέα,
και στη δική μας φανερώθηκε τη σκέψη.
Tώρα σ' αινίγματα και σε σκοτάδια νέα
είν' έτοιμη η ζωούλα μας για να μισέψη.
―Ώ Φοινικιά, αποκρίσου· να! φυλάει καρτέρι,
πριν πης το λόγο τον υπέρτατο, ένα χέρι.

Ώ Φοινικιά, μας έσπειρεν εδώ ένα χέρι,
και θα ξαναπλωθή, και θα μας ξερριζώση,
και θα πεθάνουμε· το κύμα και τ' αγέρι
και το νερό ανελεήμονα θα μας σαρώση,
και δε θα κλάψη μας τ' ολόανθο καλοκαίρι,
κ' η πλατιά πλάση το χαμό μας δε θα νιώση,
και κάτου από του ίσκιου σου τα μάγια πάλι
θ' αναστηθή μοσκόπνοη μια βλάστηση άλλη.
Kαι μήτε θα βρεθή για μας κανένα μνήμα
του διάβα μας το φάντασμα να συγκρατήση·
μονάχα ολόφωτο τριγύρω σου ένα ντύμα
με νέα μια λάμψη αχάλαστη θα σε στολίση,
και θα είναι η σκέψη μας κι ο λόγος μας και η ρίμα.
Kαι θα φανής εσύ στην ξαφνισμένη χτίση
σαν ένα χρυσοπράσινο καινούριο αστέρι.
Kαι μήτ' εσύ, μήτε κανείς δε θα μας ξέρη…









may the force be with you
& remember "A verbis ad verbera"
Copyright © Demetrios the Traveler

άσμα ι
ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ αίματα
με πορφύρωσαν
και χαρές ανείδωτες
με σκιάσανε
Οξειδώθηκα μες στη
νοτιά
των ανθρώπων
Μακρινή Μητέρα
Ρόδο μου Αμάραντο
Στ' ανοιχτά του πέλαγου
με καρτέρεσαν
Με μπομπάρδες τρικάταρτες
και μου ρίξανε
Αμαρτία μου να 'χα
κι εγώ
μιάν αγάπη
Μακρινή Μητέρα
Ρόδο μου Αμάραντο
Το Ιούλιο κάποτε
μισανοίξανε
Τα μεγάλα μάτια της
μες στα σπλάχνα μου
Την παρθένα ζωή μια
στιγμή να φωτίσουν
Μακρινή Μητέρα
Ρόδο μου Αμάραντο
Κι από τότε γύρισαν
καταπάνω μου
Των αιώνων όργητες
ξεφωνίζοντας
"Οπου σ' είδε, το αίμα
να ζει
και στην πέτρα"
Μακρινή Μητέρα
Ρόδο μου Αμάραντο
Της πατρίδας μου πάλι
ομοιώθηκα
Μες στις πέτρες άνθισα
και μεγάλωσα
Των φονιάδων το αίμα
με φως
ξεπληρώνω
Μακρινή Μητέρα
Ρόδο μου Αμάραντο

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

may the force be with you
& remember "A verbis ad verbera"
Copyright © Demetrios the Traveler